A explotación de recursos marcou ó país.

Bosques interrompidos por cultivos. Árbores taladas. Ríos de augas amarelentas produto das explotacións mineiras. Manchas negras polos danos da extracción petroleira. Expansión das áreas urbanas.

Estas son algunhas das marcas que a intervención humana deixou en áreas do Ecuador, segundo ambientalistas.

Un mecanismo para medir o impacto que exerce unha cidade, país ou rexión na natureza do seu ámbito denomínase pegada ecolóxica, un concepto desenvolvido durante os anos noventa polos científicos William Rees e Mathis Wackernagel cando estaban vinculados á Universidade de British Columbia (Canadá).

Baseándose nese mecanismo, o representante da organización Global Footprint Network (GFN) na rexión andina, Juan Alfonso Peña, participou no cálculo da pegada ecolóxica dos países. Este afirma que “a pegada ecolóxica é unha ferramenta para calcular a sustentabilidade dun grupo humano, é dicir, a viabilidade de levar o seu modo de vida dentro dos límites biolóxicos do planeta,”.

Tamén se refire a outro tema: a biocapacidade. Explica que esta se trata de “a habilidade dun ecosistema para producir materiais biolóxicos e absorber os desfeitos xerados polos humanos, é dicir, a área bioproductiva de terra e mar dispoñible no planeta para abastecer os recursos”.

A organización GFN determinou no 2006 que a pegada ecolóxica de cada habitante do planeta era de 1,8 hectáreas por persoa. Juan Alfonso Peña indica que esta é a área que cada persoa necesitaba para satisfacer as súas necesidades (alimentación, enerxía e absorción de desperdicios).

Pero no 2008, esa pegada ecolóxica aumentou de 1,8 hectáreas a 2,2 hectáreas por persoa. Peña explicou isto da seguinte forma:”Isto significa que tomamos os recursos o 25% máis rápido do que o planeta tarda en repoñelos”.

Pero hai diferenzas se se analiza a pegada ecolóxica por países. No caso de Ecuador, a natureza do país tiña unha biocapacidade cinco veces superior á pegada ecolóxica dos seus habitantes en 1960. Pero tras a medición de GFN no 2006, determinouse que esa biocapacidade apenas era 1,21 veces superior á pegada ecolóxica dos ecuatorianos. Nese momento estableceuse que o país estaba nos límites para converterse nunha nación con déficit ecolóxico ao ter unha pegada de 1,91 hectáreas por persoa e unha biocapacidade de 2,31 por persoa.

A deforestación do bosque por cultivos ou para aproveitamento da madeira, e a contaminación das áreas naturais pola extracción petroleira e mineira son un dos factores principais que inciden na deterioración do medio no país, segundo ambientalistas de varias organizacións.

María Fernanda Solís e Ivonne Ramos, integrantes de Acción Ecolóxica (AE), coinciden en que un modelo de desenvolvemento extractivista coadxuvou na deterioración ambiental. “Un modelo que se traduce na ampliación da fronteira petroleira e o paso á minaría a ceo aberto”, di Solís.

Segundo cifras da Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura (FAO, polas súas siglas en inglés), o espazo destinado para agricultura era de 7’534.000 hectáreas no 2009, un 59% máis das 4’710.000 hectáreas utilizadas en 1961. “Cada ano perdemos máis bosque. A taxa de deforestación entre 1991 e o 2000 foi de 198 mil hectáreas ao ano, segundo cifras do Centro de Levantamentos Integrados de Recursos Naturais por Sensores Remotos (Clirsen) “, di Ramos.

Pero segundo resultados preliminares dun estudo do Ministerio do Ambiente, a taxa de deforestación anual tería sido de 74 mil hectáreas por ano entre 1990 e o 2000. Mentres que entre o 2000 e o 2008, o ritmo de deforestación se reduciu a 61 mil hectáreas por ano.

Santiago Burneo, experto en mamíferos da Pontificia Universidade Católica do Ecuador, afirma que a perda de bosque pon en perigo a biodiversidade. “De 404 especies de mamíferos que se rexistran no país, 101 están nunha categoría de ameaza, segundo o libro vermello publicado o ano pasado,”.

Ao problema da perda de hábitat únese o mal manexo dos refugallos sólidos e líquidos que xeran as cidades.

Solís indica que só o 10% das augas servidas son tratadas. “Hai botaderos a ceo aberto, contaminación de ríos que poñen en perigo as zonas de bosque que aínda quedan”, agrega. Un estudo de Acción Ecolóxica establece que o 85% do lixo que se xera no país se deposita en botaderos a ceo aberto, e tan só o 15% restante vai a recheos sanitarios.

Fonte: www.eluniverso.com

Esta entrada foi publicada en Cambio Climático, Deforestación e etiquetada , , . Garda o enlace permanente.

One Response to A explotación de recursos marcou ó país.

  1. Juncal Juan di:

    Es triste que, con el fin de hacer más competitivo o industrializado un país la naturaleza tenga que verse afectada negativamente. Está claro que es necesario un equilibrio entre recursos naturales e industria, y aunque suponga perjudicar a la economía se debería de cuidar más nuestro entorno natural.

Deixa unha resposta